กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลีลั่วเหลือบมองโม่เป่ยยวนแวบหนึ่ง โยนคำว่า “ไม่เอาไหน” ทิ้งไว้ แล้วหันหลังเดินเร่งฝีเท้าต่อไป
โม่เป่ยยวนตามติดอยู่เบื้องหลังราวกับหางที่สะบัดเท่าไรก็ไม่หลุด เดี๋ยวก็ชะโงกเข้ามาข้างซ้ายของนางถามว่าเจ้ากระหายหรือไม่ เดี๋ยวก็อ้อมไปข้างขวาถามว่าร้อนหรือไม่
เดี๋ยวก็เด็ดดอกไม้ป่าข้างทางมาปักลงบนมวยผมของนางจนได้ ก่อกวนจนหลีลั่วหน้าหมดหนทาง ในที่สุดก็หยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมา มือทั้งสองเท้าสะเอว
“โม่เป่ยยวน เจ้าทำตัวให้เป็นปกติสักหน่อยได้หรือไม่ เลิกยั่วข้าเสียทีได้ไหม”