กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
โม่เป่ยยวนได้ยินคำว่า “ข้าเชื่อแล้ว” ของนาง จึงโล่งใจผ่อนคลายเป็นอย่างมาก บ่าทั้งสองข้างที่เกร็งตลอดมาสุดท้ายก็ทรุดตัวลง เขาเข้ามาเดินเคียงไหล่กับนางอีกครั้ง
เขาดึงแขนเสื้อของนางเบา ๆ โน้มตัวลงแล้วพึมพำพร่ำบอกที่ข้างหู: “อาลั่วเชื่อแล้วก็ดี ยังไงเจ้าก็แค่ต้องจำไว้ให้ได้สักเรื่องเดียว
เปิ่นหวังชาตินี้จะไม่โกหกเจ้าแน่ แม้แต่คำครึ่งเดียวก็จะไม่พูด”
หลีลั่วได้ยินดังนั้น หันศีรษะมาสบตา ตาแป๋วเหมือนยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม จู่ ๆ ก็ถามย้อนกลับไป: “เช่นนั้น หากข้าโกหกหลอกเจ้าอยู่เรื่อยไปล่ะ?”
โม่เป่ยยวนแทบไม่ลังเลแม้ชั่วขณะเดียว พูดพรูออกมา: “หากอาลั่วหลอกเปิ่นหวังล่ะก็ เปิ่นหวังจะยอมให้เจ้าหลอกอย่างเต็มใจ