กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลีลั่วและโม่เป่ยยวนย่อมไม่ใช่ดูถูกจนไม่ยอมกิน แต่เป็นเพราะเพิ่งกินอิ่มเมื่อครู่ ตอนนี้แม้แต่ข้าวสารสักเม็ดก็ยัดเข้าไปไม่ได้แล้ว
โม่เป่ยยวนตอบด้วยสีหน้าจืดชา “เปิ่นหวังกับอาลั่วไม่หิว ไม่อยากกิน”
รอยยิ้มบนใบหน้าอาจารย์ปู่ชะงักไปชั่วขณะ ในแววตามีความร้อนรนที่ยากจะสังเกตเห็นแวบหนึ่ง
ถ้าทั้งสองไม่กิน แผนวางยาพิษสังหารโม่เป่ยยวนของท่านก็ไม่สามารถลงมือได้มิใช่หรือ?
แผนของหลี่ต้าจิวเป็นเช่นนี้ ก่อนอื่นให้โม่เป่ยยวนกับหลีลั่วอดอาหารสองวัน รอจนถึงวินาทีที่พวกเขาหิวจนตาลาย เขาจึงส่งอาจารย์ปู่ไปมอบอาหารและน้ำให้พวกเขา
แล้วในยามนั้น หลีลั่วกับโม่เป่ยยวนย่อมไม่อาจลิ้มรสอะไรได้ จึงกลืนหมั่นโถวลงไปอย่างตะกละตะกราม!