กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เจ้า...” ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลโม่โกรธจนตัวสั่นเทา ไม้เท้าค้ำอยู่กับพื้น นางจ้องโม่เป่ยยวนเขม็ง
“โม่เป่ยยวน! เจ้าช่างไม่รู้จักรับไม้อ่อนเสียเลย! หรือเจ้าจะต้องให้ข้าผู้เป็นท่านย่าถึงกับอัญเชิญกฎตระกูลออกมาสั่งสอนเจ้า เจ้าถึงจะรู้ว่าระเบียบวินัยคืออะไรกัน!”
โม่เป่ยยวนยังไม่ทันเอ่ย หลีลั่วก็ก้าวออกไปหนึ่งก้าว มาขวางอยู่เบื้องหน้าเขา นางหัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเสียดสี
“ท่านย่า จวนอ๋องพิทักษ์ทักษิณก็สิ้นแล้ว ศาลบรรพชนก็ถูกตรวจค้นจนหมด แม้แต่ป้ายวิญญาณบรรพชนก็ไม่รู้ว่าเจ้าหน้าที่คุมตัวโยนไปไว้ที่ป่าช้าไร้ญาติแห่งใด ยังจะมีกฎตระกูลอะไรกันเหลืออยู่อีกหรือ?