ตอนที่ 259 เจ้าให้ฟ้าผ่าข้าสิ แล้วข้าจะให้ของกินเจ้า

โม่หวยจิ่งไม่ได้ยินความนัยในถ้อยคำนั้นเลยแม้แต่น้อย กลับรวบนางเข้ามาในอ้อมแขนอีกหน่อย แล้วกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “ไม่เป็นไรหรอกเสวี่ยเอ๋อร์ ข้าไม่รังเกียจเจ้าหรอก ต่อให้เจ้าหนึ่งปีไม่ชำระกาย ข้าก็ยังไม่รังเกียจอยู่ดี หอมนัก!”

รอยยิ้มบนใบหน้าเยี่ยนเสวี่ยแข็งค้างสนิท มุมปากกระตุกอยู่หลายครั้ง

เจ้าไม่รังเกียจข้า แต่ข้ารังเกียจเจ้าต่างหาก! ทั้ง ๆ ที่ถูกเนรเทศมาด้วยกันแท้ ๆ พี่ชายเป่ยยวนกลับสะอาดสดชื่นอยู่เสมอ ผมเป็นระเบียบ เสื้อผ้าสะอาดหมดจด

เหตุใดโม่หวยจิ่งจึงสกปรกได้ราวกับเพิ่งถูกช้อนขึ้นมาจากถังน้ำเศษอาหารเช่นนั้น?