กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลี่ต้าจิวตกใจจนหดคอ วูบหนึ่งหลบไปอยู่ข้างหลังอาจารย์ปู่ โผล่ออกมาเพียงครึ่งหน้า บิดรอยยิ้มที่ยังดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ เสียงก็แผ่วลงจนหมดเรี่ยวแรง:
“เฉินหยวนไว่ เจ้า เจ้าทำอะไรกัน? กลางวันแสก ๆ บุกเข้าศาลาว่าการของขุนนางราชสำนักโดยพลการ ยังขู่จะสังหารขุนนางผู้นี้ เจ้าหมายความว่ากระไรกัน?
มีอะไรกันที่ไม่อาจนั่งลงเจรจากันดี ๆ ต้องมาชักดาบชักกระบี่กันเช่นนี้ ทำลายไมตรีกันไปเสียหมด!”
“หลี่ต้าจิว เจ้ายังมีหน้ามาถามข้าว่านี่หมายความว่ากระไรอีกหรือ?” เฉินหยวนไว่โกรธจนหน้าซีดเขียว ปลายกระบี่ชี้ตรงไปที่จมูกของหลี่ต้าจิว