ตอนที่ 256 ง้อไม่หายแล้ว

โม่เป่ยยวนมองกองอาหารที่ส่งกลิ่นหอมตลบอยู่ในอ้อมแขน แล้วหันไปมองปลายแขนเสื้อที่เบาหวิวของหลีลั่ว ในที่สุดก็อดกลั้นความสงสัยในใจไว้ไม่ไหว จึงเอ่ยถามเสียงเบา

“อาลั่ว อาหารพวกนี้ของเจ้าได้มาจากที่ใดกันแน่ เปิ่นหวังเพิ่งเห็นกับตาว่าในแขนเสื้อของเจ้าไม่มีสิ่งใดบรรจุอยู่เลย”

หลีลั่วเงยหน้าขึ้นมองชายผู้นี้ที่ชอบซักไซ้ทุกสิ่งจนถึงรากเหง้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความลึกลับและความเอ็นดู

“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องใส่ใจ ขอเพียงเจ้าจำไว้คำเดียว ไม่ว่าเจ้าข้ากันจะอยู่ที่ใด ต่อให้อยู่ในคุกหลวงหรือบนเส้นทางเนรเทศ เจ้าก็ไม่ต้องอดอยากท้องกิ่ว