กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลีลั่วได้ยินเช่นนั้นก็ลุกขึ้นยืนจากเตียง จัดเสื้อผ้าที่นอนจนยับยุ่งเล็กน้อยให้เรียบร้อย น้ำเสียงแฝงความฉงน
นางเดินไปที่โต๊ะ รินชาเย็นขึ้นมาบ้วนปาก แล้วยื่นอีกถ้วยให้โม่เป่ยยวน ส่วนตนเองหันหน้าเข้าหากระจกทองแดง มือหนึ่งรวบผมขึ้นเป็นมวยง่าย ๆ พลางเอ่ยขึ้นว่า
“เดาสุ่มอยู่ตรงนี้มีประโยชน์อะไรกัน ออกไปถามสักหน่อยก็รู้แล้ว”
หลังทั้งสองชำระล้างจนเรียบร้อยแล้วก็ผลักประตูออกไป พอพ้นประตูเรือนก็เห็นอาจารย์ปู่พาหญิงรับใช้หลายคนยืนนิ่งอยู่ข้างประตู ไม่รู้ว่ายืนอยู่ตรงนั้นนานเท่าใดแล้ว
ฝีเท้าของหลีลั่วชะงัก นางกวาดสายตามองใบหน้าที่ยิ้มสว่างไสวเกินเหตุของเขาแล้วถามอย่างสงสัย “ในเมื่ออาจารย์ปู่มาแล้ว เหตุใดไม่เคาะประตูเข้าไปเล่า”