กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลีลั่วหยุดชะงัก เปลี่ยนประเด็นคำพูด สายตาตกลงบนใบหน้าของหลี่ต้าจิวที่ดูไม่ได้เอาเสียเลย “และข้าว่า ท่านหลี่ แทนที่จะมีเวลามาวิงวอนให้ข้าหาเขียวจักรพรรดิให้ใหม่ที่นี่
สู้รีบส่งคนไปสืบเสียดีกว่าว่าแท้จริงผู้ใดใจหาญบังอาจกล้าฉกชิงหยกของขุนนางราชสำนัก สืบตามเส้นทางนี้ต่อไป ไม่แน่อาจกอบกู้ความเสียหายบางส่วนคืนมาได้ ดีกว่ามาร้องไห้ฟูมฟายอยู่ตรงข้าเป็นไหน ๆ”
หลี่ต้าจิวได้ยินคำนี้ ดวงตาก็สว่างวาบขึ้นมาทันที เขาตบต้นขาตัวเองดังผัวะ เจ็บจนหน้าตาเบ้เกร็ง แต่ก็ยังดิ้นรนลุกขึ้นจากพื้น พลางนวดเข่าที่ถูกเตะจนเจ็บ พลางวิ่งออกไปข้างนอก ปากก็ตะโกนว่า