กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ครั้นในที่สุดเขาก็ยอมปล่อยนาง ล่าถอยออกมาเล็กน้อย เสียงแหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ ลูกกระเดือกกลิ้งขึ้นลงหลายครั้ง ก่อนจะเอ่ยถามแผ่วเบาว่า “อาลั่ว เปิ่นหวังร่วมราตรีกับเจ้าได้หรือไม่”
หลีลั่วนอนอยู่ใต้ร่างเขา แก้มระเรื่อแดงบาง ๆ ริมฝีปากถูกจูบจนแดงเรื่อ แต่แววตายังคงเป็นเช่นนั้น เย็นชาและหยิ่งผยอง
นางฮึดฮัดเบา ๆ “เมื่อครู่ท่านอ๋องมิได้เอ่ยปากซ้ำ ๆ อยู่หรือว่าเพียงอยากกอดข้า เหตุใดบัดนี้กลับเอ่ยขึ้นมาทันทีว่าอยากร่วมราตรีเล่า เช่นนี้เปลี่ยนเร็วเกินไปนักกระมัง”
โม่เป่ยยวนถูกคำนี้ทำให้ติดคอจนกลืนไม่ลง ใบหน้าเย็นชาคมนั้นยากนักที่จะมีครั้งใดปรากฏริ้วแดงแห่งความเขินอาย ลามจากโคนหูไปจนถึงลำคอ