กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อเยี่ยนเสวี่ยฟังคำพูดเหล่านี้จบ รอยยิ้มบนใบหน้าของนางแทบแตกสลายลงตรงนั้น
โม่หวยจิ่งคนนี้กันแน่ กลัวว่าจะแตกหักเป็นศัตรูกับพี่ชายเป่ยยวน หรือกลัวจะถูกพี่ชายเป่ยยวนตีกันแน่?
ที่เขาจู่ ๆ ก็เป็นเช่นนี้ชัดเจนว่าถูกพี่ชายเป่ยยวนมองด้วยสายตาเดียวก็ขาอ่อนแล้ว ยังจะฝืนปั้นหน้าว่าตัวเองมี “ความรักฉันสหาย” อะไรกันอีก
ไอ้ตัวไร้ประโยชน์คนนี้ กลัวนั่นกลัวนี่ไปหมด ช่างทำให้คนรังเกียจจากก้นบึ้งหัวใจจริง ๆ
นางขี้เกียจพูดเรื่องไร้สาระกับโม่หวยจิ่งอีกแม้แต่ประโยคเดียว จึงเอามือกุมแขนที่มีแผลถูกลวกของตนเดินไปนั่งลงบนก้อนหินข้าง ๆ แล้วเลิกแขนเสื้อขึ้นอาศัยแสงจันทร์ตรวจดูบาดแผล