ตอนที่ 237 เปิ่นหวังอยากยกให้อาลั่วทั้งหมด

“เพียงแต่อาลั่ว ผลไม้เหล่านี้แม้แต่ฝ่าบาทยังอยากเสวยก็มิอาจจะได้เสวย ลิ้นจี่สิ่งนี้หนึ่งวันสีก็เปลี่ยน สามวันรสก็เปลี่ยน จากหลิ่งหนานเร่งม้าเร็วส่งมาถึงเมืองหลวงก็ยังต้องวิ่งจนม้าตายไปหลายตัว

บัดนี้พวกเราอยู่บนเส้นทางเนรเทศ ข้างหน้าก็ไม่ถึงหมู่บ้าน ข้างหลังก็ไม่ถึงร้านค้า อาลั่วแปรสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาได้อย่างไรกัน”

มือของหลีลั่วที่กำลังปอกลิ้นจี่ชะงักลงเล็กน้อย ในใจร้องเรียกแผ่ว ๆ ว่าไม่ดีแล้ว

ชายผู้นี้ปกติดูหยาบใหญ่ เช่นไรพอถึงคราวเรื่องของนางจึงละเอียดอ่อนดั่งเส้นผม?