ตอนที่ 212 ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเดือดร้อนแม้แต่เสี้ยวเดียว

พูดจบ นางก็ยื่นมือปิดหน้าต่างดังปัง ตัดเสียงลมฝนด้านนอกออกไปได้บ้าง

หญิงรับใช้อ้าปากอยากจะพูดอะไรกันอีก เห็นนางสีหน้าไม่ดี ในที่สุดก็ไม่กล้าพูดมาก ถอยออกไปเงียบ ๆ

ดึกสงัด

ฝนไม่เพียงไม่หยุด กลับยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดฝนใหญ่เท่าเม็ดถั่วกระหน่ำลงบนหลังคาดังเปาะแปะ บางครั้งยังแทรกเสียงฟ้าร้องอื้ออึงกลิ้งผ่านมาแต่ไกล

หลีลั่วนอนอยู่บนเตียง พลิกตัวไปมาสลับท่าถึงเจ็ดแปดท่า ผ้าห่มเตะออกแล้วก็ห่มใหม่ ห่มแล้วก็เตะออกอีก ดวงตาปิดสนิท แต่สมองกลับแจ่มใสราวกับกระจกเงา

นางบังคับตัวเองไม่ให้คิด แต่หูกลับไม่ยอมเชื่อฟัง คอยแต่คว้าเสียงฝนนอกหน้าต่างมาโดยไม่รู้ตัว