กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
โม่เป่ยยวนก้มศีรษะลงเล็กน้อย ริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับใบหูของนาง “อาลั่ว ข้ามิได้กำลังเล่นแง่กับเจ้า ข้ากำลังบอกเจ้าว่า ไม่ว่าจะใช้วิธีอะไรกัน ข้าก็ต้องได้เจ้า”
หลังของหลีลั่วแนบชิดกับแผ่นอกของเขา นางรู้สึกได้ชัดถึงแรงสั่นสะเทือนในทรวงอกของเขาขณะเอ่ยวาจา
นางอ้าปาก จะเอ่ยสิ่งใด ผ่านไปครู่ใหญ่จึงกลั้นออกมาได้ประโยคหนึ่ง “คุณชายหลิ่นชวนช่าง… มั่นใจในตัวเองเสียจริง”
โม่เป่ยยวนหัวเราะเบา ๆ ครั้งหนึ่ง ควบม้าไปทางเรือนสกุลหลีอย่างช้า ๆ
เมื่อถึงหน้าจวน เขาพลิกตัวลงจากม้าก่อน แล้วหันกลับมา ยื่นมือไปทางนาง
หลีลั่วชำเลืองมองเขาครั้งหนึ่ง วางมือลงบนฝ่ามือของเขา ทว่าเขากลับฉวยโอกาสดึงนางตามแรง นางทั้งคนจึงร่วงจากหลังม้าลงสู่อ้อมอกของเขา และถูกเขารับไว้เต็มอ้อม