ตอนที่ 147 ข้าทำเช่นนี้ จะตายหรือไม่?

แต่หากเขาอยากไป เช่นนั้นก็ให้เขาไปเสียเถิด

หลีลั่วยิ้มบาง ๆ

“ได้สิ”

สองคนออกจากจวนอ๋องไปทีละคนหน้าหลัง ขึ้นรถม้า ล้อรถม้าบดผ่านแผ่นศิลาสีน้ำเงินดังกรูดกราด ห้องโดยสารจุดตะเกียงดวงเล็กไว้ดวงหนึ่ง เงาแสงส่ายไหว

โม่หวยจิ่งหยิบกาน้ำชาออกจากช่องลับที่มุมห้องโดยสาร รินออกมาถ้วยหนึ่ง แล้วส่งมาให้อย่างเอาใจ

“พี่สะใภ้ ดื่มชาสักถ้วยให้ร่างกายอบอุ่นเถิด”

หลีลั่วรับถ้วยชามา วางไว้ใต้จมูกดมดู ไม่มีกลิ่นยา นางจึงจิบไปคำหนึ่งภายใต้สายตาจับจ้องของโม่หวยจิ่ง แล้ววางลง

“ชานี้ไม่เลว”