ตอนที่ 146 พังพอนไปอวยพรไก่ ไม่ได้หวังดี

เซี่ยหลิ่นมองดวงตาของโม่เป่ยยวนที่สงบนิ่งดุจน้ำนั้น ไม่อาจอดใจได้จึงโน้มตัวเข้าไปใกล้ กดเสียงลงถามว่า “เช่นนั้นพวกเราต้องทำอย่างไร จึงจะกำจัดอ๋องเฉิงได้?”

โม่เป่ยยวนพิงพนักเก้าอี้ นิ้วมือเคาะเบา ๆ บนที่เท้าแขนสองครั้ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ

“ส่งคนไปลอบสังหาร ฝ่าบาทย่อมต้องสงสัยว่าฝีมือเปิ่นหวังแน่นอน ฉะนั้นสิ่งที่ต้องทำในตอนนี้ คือทำให้อ๋องเฉิงตายไปโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้”

เขาล้วงขวดกระเบื้องใบเล็กออกมาจากแขนเสื้อ หมุนมันระหว่างนิ้ว “เปิ่นหวังมียาพิษชนิดหนึ่ง ไร้สีไร้กลิ่น เพิ่งกินเข้าไปจะไม่มีความผิดปกติใด ๆ