ตอนที่ 145 ฆ่าเขาเสีย ไม่ให้ฝ่าบาททรงทราบก็สิ้นเรื่องมิใช่หรือ?

โม่เป่ยยวนเอ่ยคำว่าดี แล้วนั่งลงตรงข้ามนาง ยกถ้วยสุราขึ้น

น้ำสุราใสกระจ่าง สะท้อนแสงสีอำพันภายใต้แสงเทียน ทั้งสองคนดื่มกันคนละถ้วยไปมา เสียงฝนนอกหน้าต่างดังขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นสุราในห้องก็เข้มข้นขึ้นทุกที

เมื่อดื่มผ่านไปสามรอบ ใบหน้าของทั้งสองก็แดงเรื่อ โม่เป่ยยวนวางถ้วยสุราลง สายตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหลีลั่ว มองอยู่อย่างนั้น ไม่หลบไม่เลี่ยง

หลีลั่วเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาเคลือบเมา สบตากับเขา ถามอย่างคลุมเครือว่า “เจ้ามองข้าอยู่ตลอดเวลาทำอะไรกัน”

“งดงามนัก” เสียงของโม่เป่ยยวนต่ำเบา แฝงความแหบพร่าจากฤทธิ์สุรา “เจ้าเป็นสตรีที่งดงามที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเห็น”