กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“องค์รัชทายาทคือผู้สืบสันตติวงศ์ ท่านอ๋องเป็นองค์ชาย ทั้งผู้สืบสันตติวงศ์และองค์ชาย ข้าล้วนต้องเคารพ” เขาหยุดชะงัก เสียงต่ำลง “แต่หากผู้ใดจงใจเข้ามาใกล้ หมายดึงข้าไปทำเรื่องเนรคุณอย่างร้ายแรงเหล่านั้น——ข้า เคารพไม่ได้”
สีหน้าของอ๋องเฉิงดำลง
พูดถึงที่สุดแล้ว ก็คือโม่เป่ยยวนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! ไม่ยอมร่วมพวกพ้องกับเขา?
เขาปฏิเสธการดึงตัวของเขาอีกครั้ง โม่เป่ยยวนคนนี้ช่างเก่งเสียจริง!
เงาด้านหลังของโม่เป่ยยวนหายลับไปที่ประตูโถงหน้า อ๋องเฉิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ ถ้วยชาในมือไม่ไหวติงเลยแม้แต่น้อย ใต้ดวงตากลับปั่นป่วนด้วยกระแสน้ำมืด