กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลีลั่วยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มนั้นอ่อนโยนราวกับแกะน้อย
“แม่สามีเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ ลูกสะใภ้มิได้กล่าวว่าจะไม่ซื้อให้ท่าน ในเมื่อแม่สามีปรารถนาเพียงนี้ ลูกสะใภ้ก็มอบให้ท่านหนึ่งโลงก็แล้วกัน”
หนึ่งโลง
นางโม่ขมวดคิ้ว เตียงเหตุใดจึงใช้ “หนึ่งโลง” มาขยายได้เล่า เยี่ยนเฉี่ยนผู้นี้ไม่เคยเข้าโรงเรียน กล่าววาจายังมิเป็น โง่เขลานัก
แต่ นางมิใคร่ใส่ใจสิ่งเหล่านี้ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเตียงหยกนั้น
“เจ้าคิดจะให้ข้าเมื่อใดกัน? คงมิใช่เพียงพูดเล่น ๆ กระมัง?”
“รอให้น้องสามีและตู้เวยประกอบพิธีสมรสแล้ว ข้าจะมอบเตียงหนึ่งโลงนี้ให้แม่สามี” หลีลั่วหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงจริงใจยิ่งนัก “เป็นเช่นไร?”