ตอนที่ 72 หลบเขา เข้าหอเขียว จำคนผิด

“ข้าไม่ต้องการให้เจ้าไปส่ง” น้ำเสียงของนางแข็งขึ้นหลายส่วน “เจ้ากลับไปดูแลย่าเถอะ”

โม่เป่ยยวนมองใบหน้าดื้อรั้นนั้นภายใต้แสงจันทร์ คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน

“ข้าเพียงไปส่งเจ้ากลับบ้าน มิได้ทำอย่างอื่น” เขาสะกดอารมณ์เอ่ยอีกครา “เหตุใดเจ้าจึงดูหวาดกลัวข้าถึงเพียงนี้ ข้าหน้าตาน่ากลัวนักรึ”

หลีลั่วเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง แสงจันทร์สาดส่องลงบนใบหน้าของเขา ขับเน้นให้ใบหน้าทั้งหมดแลดูหล่อเหลายิ่งนัก

หลีลั่วส่ายหน้า ตอบอย่างเด็ดขาด “เจ้ามิได้น่ากลัว แต่ข้าไม่ต้องการให้เจ้าไปส่งจริง ๆ เจ้ากลับไปเถิด”

พูดจบ นางก็หันหลังเดินจากไปทันที