เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“น้ำใจของคุณหนูหลีข้ารับไว้ด้วยใจ แต่ที่ข้าช่วยเจ้าล้วนเป็นความเต็มใจ ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าตอบแทน”
หลีลั่วจิบชาไปหนึ่งคำ วางถ้วยลง เอียงศีรษะมองนาง แววตาสงบราบเรียบและจริงจัง
“เจ้าอยากออกไปจากหอเขียวหรือไม่”
ขนตาของเฉียวเหิงสั่นไหวเล็กน้อย นางอยากสิ แม้แต่ในฝันก็ยังอยาก
ทุกครายามตื่นจากฝันกลางดึกสงัด นางมักจะคิดเสมอว่า ก่อนฟ้าจะสาง จะมีผู้ใดสามารถพานางออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ได้หรือไม่ ทว่ากลับไม่มี ไม่เคยมีเลย
“อยากเจ้าค่ะ” น้ำเสียงของนางแผ่วเบายิ่งนัก ราวกับกลัวว่าจะรบกวนสิ่งใด “แต่ค่าไถ่ตัวของข้าแพงเกินไป เงินแท่งของข้ากับเสี่ยวหวนหญิงรับใช้ของข้ารวมเข้าด้วยกัน ไม่พอกระทั่งอะไรกันสักอย่าง”
“เงินแท่งเท่าใด”
เฉียวเหิงมองนาง ลังเลอยู่ชั่วครู่ แล้วยื่นนิ้วมือออกมาสองนิ้ว
“หนึ่งแสนตำลึง”