กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ย่ามองกับข้าวเต็มโต๊ะตัวใหญ่ตรงหน้า ตะเกียบในมือแทบถือไม่อยู่
“พวกเจ้าทำกับข้าวมากมายถึงเพียงนี้ ลำบากจริง ๆ ... ในใจของหญิงชราคนนี้ รู้สึกเกรงใจยิ่งนัก...”
หลีลั่วคีบเนื้อปลาหนึ่งคำใส่ลงในชามตนเอง พลางเอ่ยยิ้ม ๆ “ย่า ข้าแค่ช่วยเป็นลูกมือเจ้าค่ะ คนที่ทำกับข้าวคือหลานชายของท่าน” นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ยู่ปากไปทางทิศที่โม่เป่ยยวนอยู่
ย่ามองตามสายตาของนางไป เหลือบมองโม่เป่ยยวนแวบหนึ่ง แล้วหันกลับมามองหลีลั่ว สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นแปลกพิกลเล็กน้อย
“คุณหนู เจ้าเข้าใจผิดไปแล้วกระมัง” หญิงชราวางตะเกียบลง เอ่ยอย่างจริงจัง “พ่อหนุ่มคนนี้ไม่ใช่หลานชายข้า เมื่อครู่เห็นเจ้าเดินมาใกล้ชิดกับเขา หญิงชรายังนึกว่า... เขาเป็นสามีของเจ้าเสียอีก”