ตอนที่ 70 ดูเหมือนเขาจะใจหวั่นไหวแล้ว

หลีลั่วตอบตกลง ไปค้นหาเสื้อผ้าสะอาดชุดหนึ่งออกมาจากตู้ ปรนนิบัติให้ย่าเปลี่ยนใส่ก่อน จากนั้นตนเองจึงค่อยเปลี่ยนบ้าง

โม่เป่ยยวนยืนอยู่ตรงประตู มิได้ก้าวเข้าไป

ภายในห้องพลันเงียบสงบลง

โม่เป่ยยวนยืนอยู่นอกประตู เสียงสายฝนโปรยปรายกระทบกระเบื้องหลังคา สาดกระเซ็นเป็นละอองน้ำละเอียด

ผ่านไปมินาน เสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้น ประตูเปิดออก

หลีลั่วก้าวเดินออกมาจากในห้อง

นางสวมเสื้อผ้าเก่าของย่า เสื้อผ้าผ้าหยาบสีเทาตุ่น ปลายแขนเสื้อซักจนซีดขาว ที่เอวผูกแถบผ้าสีตกไว้เส้นหนึ่ง

เสื้อผ้ามิด้านพอดีตัวนัก ยาวเกินไปท่อนหนึ่ง นางพับทบขึ้นไปสองชั้น เผยให้เห็นข้อเท้าเรียวบาง

เส้นผมของนางสยายออก พาดอยู่บนบ่าอย่างเปียกชื้น ปลายผมยังคงมีหยดน้ำร่วงริน