ตอนที่ 69 วาสนาบัดซบนี้ทำให้พวกเขาได้พบกันอีกแล้ว

สายฝนยิ่งตกลงมาหนักขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแม้แต่น้อย หลีลั่วยืนอยู่ใต้ชายคา มองม่านสายฝนนั้นด้วยความกลัดกลุ้มใจ

นางไม่อาจรออยู่ตรงนี้ต่อไปได้ตลอด ต้องหาตรอกที่ไร้ผู้คนสักแห่งเพื่อเคลื่อนที่ในพริบตากลับไป นี่เป็นวิธีที่รวดเร็วที่สุด

ทว่าบนถนนสายนี้ผู้คนสัญจรไปมาขวักไขว่ ไม่ว่าตรอกใดล้วนมีคนอยู่ทั้งสิ้น

ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เหนือศีรษะพลันปรากฏร่มเงาขึ้นสายหนึ่ง

ร่มคันหนึ่งกางบังอยู่เหนือศีรษะของนาง

“คุณหนู ต้องการร่มหรือไม่เจ้าคะ”

น้ำเสียงนั้นไพเราะยิ่งนัก นุ่มนวลอ่อนหวาน ราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านพวงแก้ม

หลีลั่วหันศีรษะไปมอง

คุณหนูผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างกายนาง ในมือกางร่มกระดาษน้ำมันคันหนึ่ง บนผืนร่มวาดกล้วยไม้สีเรียบหรูไว้สองสามกิ่ง