เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
โม่หวยจิ่งสีหน้าไม่ยอมจำนน “ท่านแม่ ฝ่าบาทอยู่ดี ๆ ไฉนจึงพระราชทานสมรสให้ข้ากับตู้เวยเล่า ข้ากับนางพบกันเพียงไม่กี่ครั้ง แม้แต่วาจาก็แทบมิได้เอ่ยกันสักสองสามประโยค
ข้ามิได้ชอบนางจริง ๆ…” เขานึกอะไรกันขึ้นมาได้กะทันหัน แววตาพลันเป็นประกาย “ข้าไปขอร้องพี่ใหญ่ได้หรือไม่ ให้เขาไปทูลขอฝ่าบาทให้เพิกถอนพระราชดำริ หรือทูลขอฝ่าบาทเปลี่ยนตัวคนพระราชทานสมรสให้ข้า พระราชทานให้เสวี่ยเอ๋อร์แก่ข้า”
นางโม่โมโหจนถลึงตาใส่เขาหนึ่งครา “เหลวไหล! ราชโองการที่ฝ่าบาททรงมีลงมา เป็นเจ้าบอกจะแก้ก็แก้ได้หรืออย่างไร”
นางสูดหายใจเข้าลึกระงับโทสะ เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงตักเตือนด้วยความหวังดี “อีกอย่าง ท่านแม่เห็นว่าคุณหนูตู้เวยผู้นี้ก็ไม่เลว แม้ว่าฉายา ‘หญิงอัจฉริยะแห่งเมืองหลวง’ ของนางจะถูกเยี่ยนเฉี่ยนแย่งชิงไป