ตอนที่ 40 ความรู้สึกของเขาดูหลอกง่ายปานนี้เชียวหรือ?

เหล่าคนชุดดำต่างตัวสั่นสะท้าน พากันลนลานกลิ้งคลุกฝุ่นหนีไป

ส่วนลึกของป่า

หลีลั่วมองไปยังทิศทางที่คนชุดดำหายลับไป นางบิดขี้เกียจคราหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินลึกเข้าไปในป่าทึบ

ในเมื่อออกมานอกเมืองแล้ว ย่อมไม่อาจมาเสียเที่ยว เหล่าหนอนกู่ของนางยังรอเพิ่มมื้ออาหารอยู่อีก

นางเดินวนรอบหนึ่งในป่า จนพบพุ่มไม้ชื้นแฉะผืนหนึ่ง เมื่อพลิกก้อนหินเปิดออก ด้านล่างซ่อนรังตะขาบอยู่จริง ๆ

หลีลั่วย่อตัวลงนั่ง ขณะกำลังเตรียมยื่นมือไปจับ พลันนึกอะไรกันขึ้นมาได้

นางลุกขึ้นยืน ดึงขลุ่ยหยกออกมาจากเอว แล้วยกขึ้นแนบริมฝีปาก

เสียงขลุ่ยพลันดังขึ้น

มิใช่ท่วงทำนองเพลง หากแต่เป็นระดับเสียงอันแปลกประหลาด—ยามสูงยามต่ำ ยามกระชั้นยามเนิบช้า คล้ายดั่งการอัญเชิญโบราณบางอย่าง