ตอนที่ 39 เว้นแต่ข้าอยากตายเอง มิฉะนั้นไม่มีผู้ใดฆ่าข้าได้!

โม่เป่ยยวนปรายตามองเขา แววตาสงบนิ่งทว่าแน่วแน่ “เปิ่นหวังจะไม่ปล่อยให้เหล่าสหายต้องตายเปล่า อ๋องเฉิงต้องได้รับการลงทัณฑ์ที่สาสม”

เพียงแต่จะลงทัณฑ์อย่างไร คงต้องหารือกันระยะยาว

“พวกเจ้ากลับไปก่อน” โม่เป่ยยวนหมุนตัวเดินมุ่งหน้าสู่ส่วนลึกของป่าทึบ “เปิ่นหวังอยากอยู่คนเดียวสักครู่”

อิ่งชีกับอิ่งลิ่วสบตากัน ประสานหมัดขานรับว่า “ขอรับ” แล้วหมุนตัวหายลับเข้าไปในป่า

อีกด้านหนึ่ง

หลีลั่วถูกคนชุดดำคุมตัว ออกจากประตูเมือง ยิ่งเดินยิ่งเปลี่ยวร้าง

ถนนจากหินสีน้ำเงินแปรเปลี่ยนเป็นดินทรายสีเหลือง เรือนสองฟากฝั่งร่อยหรอน้อยลง ต้นไม้ใบหญ้าหนาทึบขึ้นเรื่อย ๆ เดินไปได้ราวครึ่งชั่วยาม เบื้องหน้าก็ปรากฏป่าทึบผืนหนึ่ง

คนชุดดำหยุดฝีเท้า