ตอนที่ 23 เยี่ยนเฉี่ยน การที่เจ้าถูกข้าตำหนิ นับเป็นเกียรติของเจ้า!

โม่เป่ยยวนนั่งอยู่บนพื้น ร่างพิงต้นไม้ ศีรษะเอียงไปด้านหนึ่ง ลมหายใจสม่ำเสมอ หลับสนิทเป็นอย่างยิ่ง

เซี่ยหลิ่นเดินก้าวเข้าไปข้างหน้า ย่อตัวลงแล้วตบไหล่ของเขาเบา ๆ

“หลิ่นชวน หลิ่นชวน!”

โม่เป่ยยวนถูกพิษมานับไม่ถ้วนตั้งแต่เยาว์วัย สรรพคุณต้านทานยาในร่างกายแข็งแกร่งยิ่งนัก ยาสลบธรรมดาทั่วไปจึงแทบไม่ได้ผลกับเขา

เมื่อถูกเซี่ยหลิ่นตบเช่นนี้ จิตสำนึกของเขาก็คืนกลับมาในชั่วพริบตา

เขาลืมตาขึ้นมาทันที

มือข้างหนึ่งยื่นออกไป บีบคอของเซี่ยหลิ่นไว้ได้อย่างแม่นยำ

เซี่ยหลิ่นถูกบีบจนลูกตากลอกแทบจะถลนออกมา ใบหน้าแดงก่ำ สองมือระดมทุบแขนของโม่เป่ยยวนสุดกำลัง “หลิ่นชวน! เจ้า เจ้าปล่อยมือ! ข้าเอง ข้าเองนะ!”

นิ้วมือของโม่เป่ยยวนชะงักไปเล็กน้อย

เขามองเห็นคนเบื้องหน้าได้ชัดเจน จึงปล่อยมือออก