ตอนที่ 16 กล้าหาเรื่องข้าอีก ระวังข้าจะบิดหัวเจ้าให้ขาด!

ตกตะลึง อาลัยอาวรณ์ โศกเศร้า ทว่าภายใต้ห้วงอารมณ์เหล่านี้ มีสิ่งหนึ่งที่ถูกสะกดข่มไว้สุดกำลัง

นั่นคือความปีติยินดี

เขาลดขนตาลง ซุกซ่อนประกายความยินดีนั้นไว้อย่างมิดชิด

สวรรค์ช่วยเราแล้ว

อ๋องเจิ้นหนานมีคุณความชอบสูงกลบเจ้า กุมกำลังทหารสร้างอำนาจ เมื่อสามปีก่อนเขาก็อยากกำจัดทิ้งให้สิ้นซากแล้ว ทว่าศึกสงครามที่ด่านชายแดนกลับตึงเครียด ขาดโม่เป่ยยวนไปมิได้

สามปีให้หลัง โม่เป่ยยวนกำจัดเผ่าคนเถื่อนจนสิ้น บารมีเกริกเกียรติประดุจตะวันเที่ยงวัน เขากำลังกลัดกลุ้มว่าจะจัดการกับเผือกร้อนหัวนี้เช่นไรดี—

ผลลัพธ์กลับมีผู้ลงมือแทนเขาเสียแล้ว

ฮ่องเต้สูดลมหายใจเข้าลึก เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครา ขอบตาก็เริ่มแดงเรื่อ น้ำเสียงเจือความสั่นเครืออันพอดิบพอดี: