ตอนที่ 549 จิ๊ เสียแรงที่ให้ลาหยุดตั้งหนึ่งวัน

ตอนที่ 549 จิ๊ เสียแรงที่ให้ลาหยุดตั้งหนึ่งวัน

รุ่งสางของวันถัดมา ในที่สุดฝนก็เบาลง

เสียงเปาะแปะค่อย ๆ ห่างหาย ราวกับว่าท้องฟ้าก็หมดเรี่ยวแรง เหลือเพียงหยาดฝนประปรายที่เคาะหน้าต่างอย่างเกียจคร้าน

เมฆหนาทึบแตกออกเป็นรอยแยก แสงสีเทาขาวสาดส่องเข้ามา ส่องผ้าม่านจนสว่างไสว

ท้องฟ้าที่อึมครึมมาหลายวัน ในที่สุดก็สดใส

เย่เหวินซีพลิกตัวขณะหลับฝัน รู้สึกเหมือนมีท่อนขาหนักอึ้งพาดอยู่บนตัว ทับเธอไว้เหมือนท่อนไม้ซุงเนื้อแข็ง หนักจนเธอหายใจไม่ออก

“อึก...หนักตายเลย รีบเอาออกไปสิ” เธอหลับตาบ่นพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความง่วงงุน

ลู่เว่ยตงตอบรับ “อืม” อย่างสะลึมสะลือ แล้วยกขายาว ๆ ข้างนั้นออกจากตัวเธอ