กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 550 ฉันรับเขาเป็นพี่ชายบุญธรรมแล้ว
ภายในห้องพักฟื้นของหวังอิ่งเสวี่ย มีเสียงหัวเราะดังเล็ดลอดออกมา
“ฉันไม่เชื่อหรอก” หวังอิ่งเสวี่ยพิงหัวเตียง กัดแอปเปิลที่จางหยุนเซียล้างให้ น้ำเสียงยังคงแหบพร่าจากอาการป่วย “คุณน้าพูดแบบนั้นจริง ๆ หรือ”
“จริงสิ แม่ผมชมคุณจนดอกไม้บานเลยละ ยังบอกอีกว่าทำไมถึงไม่มีลูกสาวอย่างคุณบ้าง แม่อิจฉาคุณป้าหานจะแย่อยู่แล้ว” ฟางรุ่ยจวินนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง
มุมปากระบายรอยยิ้มบาง ๆ สายตาจับจ้องไปที่แอปเปิลผลที่ถูกกัดไปคำเล็ก ๆ ในมือของเธอ
“เรื่องแค่นี้มีอะไรให้อิจฉากัน” หวังอิ่งเสวี่ยหลุบตาลง นิ้วมือลูบไล้เปลือกแอปเปิลเรียบลื่นอย่างไม่รู้ตัว เธอแอบมองฟางรุ่ยจวินอย่างรวดเร็ว
แล้วก็รีบหันหน้าไปมองนอกหน้าต่างทันที