กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 345 หวังฮ่าวจะไปไหนได้นะ
ปริมาณผู้คนในบูธไม่เคยขาดสาย ทั้งสามคนยุ่งจนลืมกินข้าวกลางวัน ทำได้แค่ให้เสี่ยวเหอปลีกตัวไปกดน้ำร้อนมาสองกระติก
ตอนที่เสี่ยวเหอหิ้วกระติกน้ำกลับมา ในมือก็มีถุงซาลาเปาเพิ่มมาด้วย
“อาจารย์เย่ เมื่อกี้ฉันซื้อซาลาเปาที่โรงอาหารมาให้พวกคุณ กินรองท้องหน่อยเถอะค่ะ”
เย่เหวินซีกระแอม เสียงที่ใช้งานมากเกินไปเหมือนถูกกระดาษทรายขัด ทั้งแห้งทั้งเจ็บ
เธอสะกิดติงเจียเหอ “ไปกินข้าวก่อนเถอะ ฉันดูเองแป๊บนึง”
ติงเจียเหอไม่ขยับ เธอยังคงอธิบายการออกแบบให้ลูกค้าฟังอยู่ แต่ลูกค้ารายนั้นยิ้มพยักหน้าแล้วก็เดินจากไป
เย่เหวินซีกัดซาลาเปาไปคำหนึ่ง เดินไปข้างติงเจียเหอ เห็นเธอทำหน้าเครียด
เธอยัดซาลาเปาใส่มือติงเจียเหอ ผลักเธอเบาๆ ทั้งสองคนนั่งยองๆ อยู่หลังบูธ เริ่มกินมื้อเที่ยงที่ล่าช้า
ถึงตอนนี้จะเป็นเวลาบ่ายสองโมงกว่าแล้ว แต่เพิ่งขายเสื้อผ้าไปได้แค่สามตัว