กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 344 ยอดขายเสื้อผ้าสำเร็จรูปในงานมีแค่สองตัว
ฝีเท้าของติงเจียเหอช้าลง เธอก้มหน้าเดินต่อไป สีหน้าอ่อนโยนลง ราวกับตกอยู่ในความทรงจำอันแสนไกล
“จริงๆ แล้ว โชคดีที่เธอเอารูปพวกนั้นมาให้ฉันก่อนออกเดินทาง” เธอเหลือบมองเย่เหวินซีแวบหนึ่ง เสียงแผ่วเบาเหมือนพูดกับตัวเอง
“ตอนอยู่ที่นั่นหลายๆ ครั้ง ฉันก็ผ่านมันมาได้เพราะรูปถ่ายคู่กับเขานี่แหละ”
เย่เหวินซีไม่ได้ขัดจังหวะ รอให้เธอพูดต่อ
“จนกระทั่งวันสุดท้ายที่อยู่แนวหน้า ฉันเกือบตายแล้ว วันนั้น... คนในทีมเสียชีวิตกันหมด”
“ฉันเดินอยู่คนเดียวในป่าทึบ เดินไปเรื่อยๆ เดินไปเรื่อยๆ แล้วก็ตกเขา เดินต่อไปไม่ไหวแล้ว” น้ำเสียงของติงเจียเหอราบเรียบ เหมือนกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น
“ตอนที่ฉันพิงก้อนหินใหญ่รอความตาย ฉันก็ได้ยินเสียงหวังฮ่าวเรียกชื่อฉัน”
มุมปากของเธอโค้งขึ้นเล็กน้อย
“ปฏิกิริยาแรกของฉันตอนนั้นคือ... ภาพย้อนอดีต?? แต่ฉันก็ยิ้มนะ...”