0111

⬢⬢⬢

ตอนที่ 111 สายลมวูบหนึ่ง

“ท่าทีสำนึกผิดของเจ้า ข้ายังไม่ค่อยพอใจนัก!”

เย่เป่ยกล่าวอย่างเรียบเฉย พลางก้มมองจ้าวซีตงจากเบื้องบน

สำหรับคุณชายเสเพลจิตใจโหดเหี้ยมเช่นจ้าวซีตง เย่เป่ยย่อมไม่คิดเกรงใจ

จ้าวซีตงหวาดกลัวจนราวกับดวงจิตวิญญาณจะแตกสลาย รีบเอ่ยปากขอชีวิตซ้ำๆ “พี่ใหญ่เย่ ข้ารู้สำนึกผิดแล้วจริงๆ เป็นข้าเองที่ตาถั่วไม่รู้จักท่าน โปรด...”

ผลัวะ!

เย่เป่ยใช้เท้าเหยียบจ้าวซีตงไว้ใต้ฝ่าเท้าทันทีพลางกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เจ้าไม่มีสิทธิ์เรียกข้าว่าพี่ใหญ่ เข้าใจหรือไม่?”

“เข้าใจแล้ว ข้าเข้าใจแล้ว!” จ้าวซีตงตะโกนตอบด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

เฝิงลู่ที่อยู่ด้านข้างตกตะลึงจนปากเล็กๆ อ้าค้าง ทว่านางกลับไม่ได้รู้สึกสงสารจ้าวซีตงแต่อย่างใด