บทที่ 30: พี่สาวเอลฟ์วัยยี่สิบผู้ยังไม่รู้จักโตส่งเสียงร่ำร้องจากจิตวิญญาณ

บทที่ 30: พี่สาวเอลฟ์วัยยี่สิบผู้ยังไม่รู้จักโตส่งเสียงร่ำร้องจากจิตวิญญาณ

เซี่ยเต๋อมองซีเลียผู้มีสีหน้าระแวดระวังพลางยิ้มตาหยี ก่อนกล่าวรับคำ

จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เขาหยิบกระบี่ยาวสีมรกตออกมาจากมิติเก็บของแล้วกล่าวขึ้น

“นี่ของเจ้า ข้าเก็บไว้ให้แล้ว ส่วนเจ้าก็ไปจัดการตัวเองเสียก่อน หัวหน้าหมู่บ้านจัดงานเลี้ยงขึ้นและเชิญพวกเราไปร่วมงาน”

กล่าวจบ เซี่ยเต๋อก็วางกระบี่ยาวสีมรกตลงตรงหน้าซีเลียอย่างแผ่วเบา ก่อนหันหลังเดินออกจากห้องไป อืม ยังอุตส่าห์ปิดประตูให้ด้วย

ซีเลียมองภาพตรงหน้า พลันรู้สึกว่าสมองขาวโพลนไปหมด

คงเพราะเมื่อครู่นางหลับสบายเกินไป ใบหน้างดงามยังเปรอะเปื้อนคราบสกปรก เส้นผมยุ่งเหยิง และน้ำลายเส้นยาวหยดย้อยจากมุมปาก

นางกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนเอียงศีรษะโดยไม่รู้ตัว แล้วส่งเสียงถามอย่างน่าเอ็นดู