บทที่ 29: จุดจบ

บทที่ 29: จุดจบ

หลังอ่านถ้อยคำเหล่านี้จบ ตัวอักษรที่ลอยอยู่กลางอากาศก็กลายเป็นจุดแสงแล้วสลายไป

พื้นที่ซึ่งเดิมก็เงียบสงัดอยู่แล้ว บัดนี้ยิ่งเงียบงันกว่าเดิม เซี่ยเต๋อกะพริบตาเล็ก ๆ ราวกับมีอีกาตัวหนึ่งบินผ่านเหนือศีรษะพร้อมจุดสีดำหลายจุด

เขาก้มหน้าลงเก็บดาวจมขึ้นมาเงียบ ๆ จนมองไม่ออกว่ามีสีหน้าเช่นไร จากนั้นกำด้ามดาบแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อทีละคำ

“ลั่ว ซ่า คือ คน แคระ ที่ แข็ง แกร่ง ที่ สุด หล่อ ที่ สุด และ เก่ง กาจ ที่ สุด”

จากนั้นภาพคุ้นตาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ไม่ไกลออกไป ชายชุดดำหลายคนถูกหนามเงาของตนเองตรึงไว้กับพื้น รูม่านตาขาวโพลน เห็นได้ชัดว่าตายมานานแล้ว