เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หงอวิ๋น!!!”
ต้องยอมรับว่า ดาบนี้ของบรรพชนหงอวิ๋นแทงถูกกลางใจคุนเผิง ทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้าผู้คนมากมายจนหมดสิ้น
หากกล่าวถึงผู้ที่เขาเกลียดที่สุด ณ ที่นี้ ไม่ใช่ทงเทียน ไม่ใช่ลู่ชิง และไม่ใช่หยวนสื่อ แต่เป็นบรรพชนหงอวิ๋น ผู้ใจดีประจำบรรพกาลผู้นี้
จิตสังหารในดวงตาคุนเผิงแทบจะกลายเป็นรูปธรรม ทำให้เจิ้นหยวนจื่อข้างหงอวิ๋นส่ายหน้าไม่หยุด ในใจคิดว่าสหายสนิทผู้นี้ดีไปเสียทุกอย่าง เพียงแต่ซื่อตรงเกินไป จึงก่อศัตรูตัวฉกาจโดยไม่รู้ตัว
“เงียบ!”
ในยามที่บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด กลิ่นอายแห่งมรรคาอันลึกล้ำเกินบรรยายก็ปรากฏขึ้นในวังจื่อเซียว นักพรตอาภรณ์เทาผู้หนึ่งปรากฏกายจากความว่างเปล่าบนที่นั่งประธานของวังจื่อเซียว ทันใดนั้นวังจื่อเซียวก็เงียบกริบ
“คารวะท่านอาจารย์!”
“คารวะบรรพชนเต๋า!”
“คารวะอาจารย์ปู่!”
ผู้คนไม่กล้าละเลย ทุกคนรวมถึงลู่ชิงต่างพากันคำนับนักพรตอาภรณ์เทาผู้นั้น