เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ว่ากันว่าห่างจากการแสดงธรรมครั้งที่สามของบรรพชนเต๋าหงจวินยังไม่ถึงพันปี ตามที่บรรพชนเต๋ากล่าวไว้ การแสดงธรรมครั้งที่สามนี้ คือการแสดงวิถีแห่งอริยะ
อริยะคือผู้ใด? ไม่ตกสู่ความเสื่อม ไม่ตายไม่ดับสูญ ดำรงอยู่ร่วมกับฟ้าดิน นั่งดูน้ำขึ้นน้ำลง กรรมสัมพันธ์เกิดและดับ มองลงมายังอดีตปัจจุบันอนาคต อยู่เหนือสรรพชีวิตและสรรพสิ่งทั้งมวล
ดังนั้น ผู้ยิ่งใหญ่ระดับกึ่งอริยะเกือบทั้งหมดในบรรพกาลจึงเริ่มออกเดินทางไปยังวังจื่อเซียว ปรารถนาจะได้เห็นสักครั้งซึ่งความลึกลับของขอบเขตอริยะ แน่นอนว่าย่อมมีข้อยกเว้น เช่นในบรรพชนอูทั้งสิบสอง มีเพียงโฮ่วถู่ผู้เดียวที่ออกเดินทางไป ส่วนอีกสิบเอ็ดองค์ไม่ได้ไป
มิใช่เพราะพวกเขาดูแคลนการที่บรรพชนเต๋าแสดงธรรม แต่เพราะเผ่าอูถือกำเนิดมาแล้วไม่อาจบำเพ็ญฝึกฝนจิตดั้งเดิมได้ ดังนั้นพวกเขาจึงเห็นว่าฟังไปก็ไร้ประโยชน์
บนเขาคุนหลุน ในสถานธรรมไท่ชู มีเงาร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิบนเบาะบำเพ็ญ ทั่วทั้งร่างของเขาถูกแสงเซียนเจ็ดสีห่อหุ้ม ดวงตาทั้งสองปิดสนิท ศักดิ์สิทธิ์จนผู้คนไม่กล้ามองตรง
เงาร่างนี้ย่อมเป็นร่างจริงของลู่ชิง ตั้งแต่เขาตัดระดับบำเพ็ญของตนเองแล้ว นอกจากไปฟังธรรมและถวายคำนับแก่สามชิงแล้ว กาลเวลาส่วนใหญ่เขาล้วนใช้ในการบำเพ็ญตบะ
พันปีแรก เขาทะลวงระดับจากมนุษย์ธรรมดาสู่จุดสูงสุดของวิถีมนุษย์
พันปีที่สอง เขาทะลวงระดับจากจุดสูงสุดของวิถีมนุษย์สู่เซียนสวรรค์
พันปีที่สาม เขาทะลวงระดับจากเซียนสวรรค์สู่เซียนแท้
พันปีที่สี่ เขาทะลวงระดับจากเซียนสวรรค์สู่เซียนเร้นลับ