เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากหงจวินแจกจ่ายปราณม่วงหงเหมิงทั้งสี่สายเสร็จ ผิดคาดที่เขาไม่ได้เอ่ยวาจาต่อ กลับหลับตาลง ท่าทางลึกล้ำหยั่งไม่ถึง
ส่วนจุ่นถีและเจียอิ่นด้านล่างกลับเป็นคนแรกที่อยู่ไม่ติด เพราะเป็นศิษย์ของบรรพชนเต๋าเช่นกัน สามชิงและหนี่ว์วาต่างได้รับปราณม่วงหงเหมิง เหตุใดบรรพชนเต๋ากลับไม่ประทานให้พวกเขา? หรือเพียงเพราะพวกเขาเป็นศิษย์ที่มีชื่อขึ้นทะเบียน?
ดังนั้นจุ่นถีและเจียอิ่นจึงลุกขึ้นพร้อมกัน กล่าวกับหงจวินว่า “เมื่อครั้งหลัวโหวระเบิดตนเอง ทำให้ดินแดนตะวันตกของเราประสบหายนะทัณฑ์ บัดนี้แม้แต่หญ้าก็ไม่ขึ้น ขอท่านอาจารย์โปรดเห็นแก่ความตรากตรำเดินทางของสองศิษย์พี่น้องเรา ประทานปราณม่วงหงเหมิงแก่พวกเรา เพื่อให้พวกเราได้เห็นความหวังบ้าง”
“เจียอิ่นและจุ่นถีคนนี้กำลังใช้วาจากระทบเป็นนัยกับหงจวินเชียวนะ…”
ลู่ชิงที่อยู่ข้าง ๆ มองแล้วรู้สึกขบขันในใจ ในเมื่อหงจวินรับทั้งสองเป็นศิษย์ที่มีชื่อขึ้นทะเบียน ย่อมหมายความว่าตำแหน่งอริยะต้องมีที่ของพวกเขา การกระทำของหงจวินครั้งนี้เกรงว่าจะจงใจ