ตอนที่ 175 ความเห็นอกเห็นใจ

ตอนที่ 175 ความเห็นอกเห็นใจ

ซูเหิงไม่ได้รีบร้อน เดินทอดน่องเอื่อยเฉื่อยไป เมื่อเทียบกับคนเดินถนนที่เร่งรีบตามทางแล้ว เขาดูไม่เข้าพวกอยู่บ้าง

ครึ่งปีผ่านไป เขาปรับตัวกลมกลืนได้อย่างเป็นธรรมชาติมากแล้ว เพียงแต่พอแรงกดดันในการเอาชีวิตรอดหายวับไปในทันทีก็เลยทำตัวปล่อยวางเกินไปสักหน่อย

หากไม่ใช่เพราะใบหน้าของเขาดูคุ้นตาเพียงนั้น ชาวบ้านแถวนั้นเห็นเขาเดินเอื่อยเฉื่อยแถมสายตายังกลอกมองไปทั่วแบบนี้ คงระแวดระวังตัวจนถึงขีดสุดอย่างแน่นอน

ยังนึกว่าคำชมเชยของสถานีตำรวจกำลังเดินเข้ามาเสียอีก ที่ไหนได้...

หัวใจที่ตื่นเต้นพลันเย็นวาบลงในพริบตา

ซูเหิงไม่ค่อยเปิดใช้วิชาอ่านใจเวลาอยู่ข้างนอก ย่อมไม่รู้ว่าคนเดินถนนที่พบเจอมีความคิดเช่นไร