กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กู้อี้โจวจึงค่อยสีหน้าผ่อนคลายลง รีบวิ่งออกไปข้างนอก “ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ! เหยาเหยา เธออยากกินอะไรกัน”
“นี่... ฉันว่านะ นายจะเลี้ยงข้าวฉัน หรือว่าประจบภรรยานายกันแน่” ทำเอาอวี๋เหวินเท้าสะเอวเบิกตากว้าง
“ดูท่าทางหญิงปากร้ายของเธอสิ... เฮ้... หลี่ซงมาแล้ว!”
พอได้ยินว่าหลี่ซงมา อวี๋เหวินก็หุบท่าทางดุดันลงทันที “หลี่ซงเหรอ อยู่ไหนล่ะ”
“หนอย! นายหลอกฉัน!”
“กู้อี้โจว!”
กู้อี้โจววิ่งเตลิดไปไกลแล้ว
ซูเหยาหัวเราะจนตัวงอ ช่างเป็นคู่กัดที่ตลกจริง ๆ!
อันที่จริง หลังจากผ่านความเป็นความตายหนนี้มา ได้เห็นการพลัดพรากจากเลือดเนื้อเชื้อไขของเหล่ามนุษย์ทดลองมีชีวิตพวกนั้นจนชินตา เธอก็เข้าใจหยางหวยอี้ขึ้นมาบ้างแล้วกะทันหัน