ตอนที่ 217 กู้อี้โจวมหาสงครามฝูงหมาป่า

ซูเหยารู้ดีว่านั่นไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นอาการสั่นกระตุกตามธรรมชาติของกล้ามเนื้อหลังจากระเบิดพลังถึงขีดจำกัด

ฝูงหมาป่าถอยร่นไปสองสามก้าวชั่วครู่ ดวงตาสีเขียวทอประกายวูบวาบไม่นิ่งในความมืด พวกมันกำลังประเมินระดับความอันตรายของเหยื่อรายนี้ใหม่อีกครั้ง

ราชาหมาป่ายังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ไหวติง ดวงตาสีอำพันคู่นั้นจับจ้องกู้อี้โจวอยู่ตลอดเวลา

มันไม่ได้ร่วมโจมตี และไม่มีแม้แต่การเคลื่อนไหวที่เกินจำเป็น เพียงยืนอยู่อย่างเงียบงันตรงนั้น ราวกับนายพลผู้วางแผนบัญชาการรบ

ซูเหยาเกิดจิตสำนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาทันที ราชาหมาป่ากำลังรอ