ตอนที่ 218 ระเบิดควันขับไล่อสูร

นั่นไม่ใช่น้ำเสียงที่มนุษย์จะส่งออกมาได้ ทั้งมิใช่เสียงร้องของสัตว์ป่าชนิดใดที่รู้จัก

เสียงนั้นทุ้มต่ำ หนักแน่น เต็มไปด้วยแรงกดดันดั้งเดิม ราวกับเสียงคำรามกู่ร้องของสัตว์ยักษ์โบราณกาลชนิดหนึ่งยามตื่นจากการหลับใหล พร้อมกันนั้นยังมีควันดำหนาทึบพวยพุ่งออกมา

ชั่วพริบตาที่เสียงดังขึ้น หมาป่าทุกตัวต่างชะงักแข็งค้างพร้อมกัน

จากนั้นซูเหยาก็ได้เห็นภาพหนึ่งที่เธอคงไม่อาจลืมเลือนไปชั่วชีวิต ในแววตาของหมาป่าพวกนั้น ความดุร้ายและความโลภถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวอันบริสุทธิ์โจ่งแจ้งในชั่วพริบตา พวกมันหนีบหาง ยอบตัวต่ำ วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงราวกับเห็นผี บางตัวถึงกับไม่สนใจทิศทาง พุ่งชนเข้าใส่พงพุ่มไม้อย่างจัง