กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กู้อี้โจวส่ายหน้า “ยังไม่ทันได้บอก แล้วก็กลัวจะกระทบกระเทือนอารมณ์ของเธอด้วย”
“คุณว่า เธอจะยอมรับได้ไหม” เขาประหม่าอยู่บ้าง เป็นความประหม่าอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ตอนเผชิญหน้ากับกองทัพนับพันนับหมื่นยังไม่ประหม่าขนาดนี้เลย
“ให้เวลาเธอหน่อย เธอไม่ใช่คนไร้เหตุผล...”
กู้อี้โจวยังพูดไม่ทันจบ ประตูใหญ่ของห้องผ่าตัดก็เปิดออก ซูเหยาเดินออกมาจากด้านใน ด้านหลังตามมาด้วยซ่งเป่ยชวนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้
เมื่อได้เห็นซูเหยาอีกครั้ง หยางหวยอี้ก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น กระทั่งลมหายใจก็ยังปั่นป่วน
ซูเหยาถอดหน้ากากอนามัยออก มองหยางหวยอี้แล้วยิ้ม “ลุงหยาง ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรคะ”
เธอเพิ่งผ่านศึกดวลปืนมา แล้วยังเพิ่งทำการผ่าตัดไปอีกหนึ่งเคส ไม่อาจปกปิดสีหน้าเหนื่อยล้าเอาไว้ได้