ตอนที่ 144 หวังกุ้ยฮวาจับชู้

ซูเหยายิ้มบาง “มีโอกาสกลับปักกิ่งค่อยว่ากันเถอะ”

กู้อี้โจวรู้ความคิดของเธอ เธอยังอยากลองดูอยู่ดี

เขาเข้าใจความคิดของซูเหยาได้ แต่เขาไม่เห็นด้วยที่เธอจะทำเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าเขาเห็นแก่ตัว แต่เป็นเพราะปัญหาของนายทหารอาวุโสมันยุ่งยากเกินไปจริง ๆ

ผู้เชี่ยวชาญวิชาแพทย์ตั้งเท่าไรต่างก็จนปัญญา ซูเหยาเพิ่งจะอายุเท่าไรกัน เธอจะมีหนทางอะไรกันได้

แต่เขาไม่ได้ดับฝันเธอ ได้แต่พยักหน้า “ได้ มีโอกาสกลับปักกิ่งค่อยว่ากัน”

หมู่บ้านหลิ่งหนานอยู่ใกล้เมืองอู๋มากกว่าเขตบ้านพักครอบครัวทหารของกองทัพมาก ไม่นานพวกเขาก็มาถึง

พอมองดูเวลาเห็นว่ายังเช้าอยู่ กู้อี้โจวจึงซื้อของฝากจำพวกติ่มซำและผลไม้กระป๋องถือติดมือไป ไปที่บ้านของจางเจี้ยนปัวก่อน