กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 104 ความกตัญญู
เมื่อเห็นภาพนี้ ไม่ว่าอวิ๋นฉิงหรือเฉินเยว่ก็พูดไม่ออก นี่มันเวลาอะไรแล้วยังจะร้องไห้อีก!
แทนที่จะรีบไปตำบลหาคน เพื่อแสดงความห่วงใยต่อหน้ายายเฒ่าและชดเชยความผิดสักหน่อย กลับมานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้ ร้องแล้วได้อะไร น่ารำคาญจริง ๆ
แต่ยิ่งเจิงโหรวทำพลาด พวกเธอก็ยิ่งสนุกกับการดูเรื่องครึกครื้น จึงไม่คิดจะชี้แนะอะไร ทั้งคู่เอนตัวพิงกัน ดูเจิงโหรวร้องไห้ด้วยแววตาขบขันเหมือนดูละคร
เสียงเอะอะของพวกเธอดึงดูดคนที่อยู่ใกล้ ๆ ให้เข้ามาดูอย่างรวดเร็ว การดูเรื่องชาวบ้านเป็นธรรมชาติของคน โดยเฉพาะในชนบท ที่ความบันเทิงมีน้อย