กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 103 ลืม
“พี่ชายสองคนยังรอให้ฉันเอาเสบียงกลับไปทำกับข้าวอยู่!”
“คุณยาย คนในบ้านของคุณล่ะ?”
“ของเยอะขนาดนี้ คุณแบกคนเดียวคงไม่ไหวใช่ไหม?” ขอแค่ตัวเองรอด คนอื่นจะเป็นยังไงก็ช่าง เพื่อกันไม่ให้ยายเฒ่าคนนี้ผูกใจเจ็บ คงต้องเบนความสนใจของเธอก่อน
คำพูดของฉินซีจุดไฟโทสะของเฉินซุ่ยขึ้นมาทันที “ฮึ ในบ้านยังเหลือที่ให้ฉันยืนเสียที่ไหน!”
“มีแต่ลูกหลานอกตัญญู ทั้งที่ฉันฝากข่าวกลับไปตั้งแต่เมื่อวานซืน แต่กลับไม่มีใครมารับฉันที่ตำบลสักคน”
ฉินซีแสร้งทำท่าตกใจ ยกมือปิดปาก “เป็นไปได้ยังไง! ฉันดูเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านแล้วก็ไม่น่าใช่คนแบบนั้นนะ!”