กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 105 ความออดอ้อนคลอเคลีย
“แม่ เป็นแม่จริง ๆ ด้วย!” เฉินจงเจ๋อเดินเข้าไปใกล้เฉินซุ่ยไม่มากนัก ก็จำแผ่นหลังที่คุ้นเคยอย่างยิ่งได้ทันที
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เขาก็ย่อตัวลงข้างเฉินซุ่ย จับมือเธอแล้วถาม “แม่กลับมายังไง?”
“หอบของมาเยอะขนาดนี้ เหนื่อยไหม?”
เฉินซุ่ยเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ จากนั้นก็หันหน้าไปอีกทาง ไม่ยอมมองเขา
เมื่อเฉินเหลียงอวี่เห็นภาพนี้ เขานึกถึงความรักและเอ็นดูที่ยายมีต่อเขาเป็นประจำ จึงก้าวออกมาโดยไม่ลังเล เดินไปข้างย่า “ย่า อย่าโกรธพ่อเลย พ่อไม่รู้ว่าย่าจะกลับมา ไม่อย่างนั้นจะไม่มารับย่าด้วยตัวเองได้ยังไง”