กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12 กลับตระกูลฉิน
“ย่าไม่เสียทีที่เป็นย่าแท้ ๆ ของฉัน ใจดีที่สุดเลย” ฉินซีพูดพลางยิ้มให้หลี่ชุนฮวา ดวงตาเป็นประกายชื้นน้ำตาและเต็มไปด้วยความเคารพ
หลี่ชุนฮวารู้สึกว่าคำพูดของฉินซีฟังแปลก ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก “แน่นอน พวกเธอวางใจได้เลย มีฉันอยู่ทั้งคน”
“อืม ๆ” ฉินซีพยักหน้าอย่างว่าง่าย จากนั้นก็ลูบท้องแบน ๆ ของตัวเอง “ย่า ฉันกับพี่ไม่ได้กินข้าวมาสองวันแล้ว หิวจนท้องไส้จะทนไม่ไหว ที่บ้านมีของกินไหม”
ตอนแรกฉินเจียงยังตามไม่ทัน หลังจากนั้นก็เห็นสายตาที่ฉินซีส่งให้ ในที่สุดก็เข้าใจแล้วพูดตาม “หิว ท้องฉันหิวมาก อยากกินข้าว”