กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 311 สวีป้านเจวี่ยนตาบอด
ลู่หลิงจิวยืนอยู่ข้าง ๆ
เห็นเจ้าสำนักที่ทรุดลงเป็นกองโคลนร้องขอชีวิตไม่หยุดก็ออกจะรังเกียจอยู่หน่อย ๆ
หญิงปรมาจารย์ที่แต่ก่อนนางเคารพดั่งเทวดา มองเป็นเป้าหมายที่ทั้งชีวิตต้องวิ่งตาม ยังไม่กล้าหวังว่าจะได้ยืนเทียบชั้น ขอแค่สักวันได้เห็นแผ่นหลังก็พอ
พอมาตอนนี้มองอีกที
ที่แท้ก็แค่หญิงแพศยาคนหนึ่ง...
หลินชิงเหอหันมามองลู่หลิงจิวแวบหนึ่ง คล้ายอ่านความคิดในใจนางออก สีหน้าเรียบเฉยพูดว่า “ในฐานะที่เป็นเชื้อสายเทพอสูร เจ้ามีสิทธิ์จะหยิ่ง แต่ก็ควรรู้จักกลัวไว้ด้วย”
ต่อให้หล่อนจะเป็นแค่หญิงแพศยา จะฆ่าเจ้าก็แค่คิดเท่านั้น
เจ้ามีสิทธิ์อะไรไปมองหล่อนด้วยสายตาเย็นชา?
ในเมื่อเจ้ายอมรับข้าเป็นอาจารย์ มีเรื่องหนึ่งที่เจ้าต้องรู้ไว้